به مناسبت 29 خرداد ، سالروز وفات دکتر علی شریعتی

     امروز دوشنبه سیزدهم بهمن ماه پس از یک هفته رنج بیهوده و دیدار چهره های بیهوده تر و شخصیت های مدرج ، گذرنامه را گرفتم و برای چهارشنبه جا رزرو کردم.........

     عازم سفرم و به حکم شرع ، در این سفر باید وصیت کنم . وصیت یک معلم که از هیجده سالگی تا امروز ، جز تعلیم کاری نکرده و جز رنج چیزی نیندوخته است ، چه خواهد بود؟ جز اینکه همه قرض هایم را از اشخاص و از بانکها با نهایت سخاوت و بی دریغی « تماما » واگذار می کنم به همسرم که از حقوقم ( اگر پس از فوت قطع نکردند ) و حقوق اش و فروش کتابهایم و نوشته هایم و آنچه دارم و ندارم ، بپردازد.......

     من می دانستم که به جای کار در فلسفه و جامعه شناسی و تاریخ اگر آرایش می خواندم یا بانکداری و یا گاوداری ، امروز وصیتنامه ام به جای یک انشای ادبی ، شده بود صورتی مبسوط از سهام و املاک و منازل و و مغازه ها و شرکت ها و دم و دستگاهها که تکلیفش را باید معلوم می کردم و مثل حال « به جای اقلام » الفاظ ردیف نمی کردم......

     فرزندم ! تو می توانی  « هر گونه بودن » را که بخواهی باشی ، انتخاب کنی . اما آزادی انتخاب تو در چهارچوب حدود انسان بودن محصور است . با هر انتخاب باید انسان بودن نیز همراه باشد وگرنه دیگر از آزادی و انتخاب سخن گفتن بی معنی است ، که این کلمات ویژه خداست و انسان و دیگر هیچ کس......

     تو هر چه می خواهی باش ، اما آدم باش . اگر پیاده هم شده است سفر کن . در ماندن می پوسی . هجرت کلمه بزرگی در تاریخ « شدن » انسان ها و تمدن هاست . اروپا را ببین . اما وقتی ایران را دیده باشی ، وگر نه کور رفته ای ، کر باز گشته ای....

     اما تو ، سوسن ساده مهربان احساساتی زیباشناس منظم و دقیق ، و تو ، سارای رند عمیق عصیانگر مستقل ! برای شما هیچ توصیه ای ندارم . در برابر این تند بادی که بر آینده پیش ساخته شما می وزد ، کلمات که تنها امکاناتی است که اکنون در اختیار دارم ، چه کاری می توانند کرد؟..........

     و اما تو همسرم ، چه سفارشی می توان به تو داشت ؟ تو که با از دست دادن من هیچ کس را در زندگی کردن از دست نداده ای . نبودن من خلائی در میان داشتن های تو پدید نمی آورد ، و با این حال که چنان تصویری از روح من در ذهن خود رسم کرده ای ، وفای محکم و دوستی استوار و خدشه ناپذیرت به این چنین منی ، نشانه روح پر از صداقت و پاکی و انسانیت توست..........

     آرزوی دیگرم این بود که یک سهم آب و زمین از کاهه بخرم به نام مادرم وقف کنم و درآمدش صرف هزینه تحصیل شاگردان ممتاز مدرسه این ده شود که در سبزوار تحصیلات شان را تا سیکل  یا دیپلم  ادامه دهند.....

     و خدا را سپاس می گزارم که عمر را  به خواندن و نوشتن و گفتن گذراندم که بهترین « شغل » را در زندگی ، مبارزه برای آزادی مردم و نجات ملتم می دانستم  و اگر این دست نداد بهترین شغل یک آدم خوب ، معلمی است و نویسندگی  و من از هیجده سالگی کارم این هر دو...........

     و آخرین وصیتم به نسل جوانی که وابسته آنم ، و از آن میان به خصوص روشنفکران و از این میان بالاخص شاگردانم که هیچ وقت جوانان روشنفکر همچون امروز نمی توانسته اند به سادگی ، مقامات حساس و موفقیت های سنگین به دست آورند ، اما آنچه که در این معامله از دست می دهند ، بسیار گرانبها تر از آن چیزی است که بدست می آورند. و دیگر این سخن لاادری فرنگی که در ماندن من سخت سهیم بوده است که « شرافت مرد همچون بکارت یک زن است . اگر یک بار لکه دار شد دیگر هیچ چیز جبرانش را نمی تواند . »

« علی شریعتی »

۱۳۴۸/۱۱/۱۳

پ . ن ۱: از دوستای خوبم عزیز و حسین و  نارایانا و نفیسه و  محمد رضا و فاطمه و  عمو یادگار و راش و ستاره و  سید و حمید و مهرداد و یاشا و شیما و حمید و فروغ و زرین قلم و همه ی دوستای وبلاگی که به یادم بودن و تولدمو تبریک گفتن ممنونم و امیدوارم لایق دوستی شون باشم .

پ . ن ۲ : به ۲۹ خرداد هم داریم نزدیک میشیم . و این دلیل اصلی من برای آپ وبلاگ بود ، چرا که من آثار دکتر شریعتی رو خیلی دوست دارم و خواستم حتما یه آپ در این مورد داشته باشم و این متن رو از وبلاگ حرف های نا تمام انتخاب کردم .

پ . ن ۳ : تا ۱۷ امتحانام طول میکشه . اگه ممکنه برام دعا کنین تا همه رو با نمره خوب پاس کنم .

پ . ن ۴ : اگه به وبلاگتون نمیتونم سر بزنم دلیل بی معرفتیم نذارین ، آخه هنوز کامپیوترم قاطه !

پ . ن ۵ : بهترین ها رو براتون آرزو دارم 

تقدیم به پ . خ  عزیز

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم

سکوت را فراموش می کردی و

تمامی ذرات وجودت عشق را فریاد می کرد .

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم

چشم هایم را می شستی

و سکوتم را با دستان عاشقت به باد می دادی .

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم

نگاهت را تا ابد بر من می دوختی

تا من در سکوت نگاه تو

رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش خدا ببرم .

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم

لحظه ای مرا نمی آزردی

که این غریبه ی تنها ، جز نگاه معصومت پنجره ای

و جز عشقت بهانه ای برای زیستن ندارد .

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم

همه ی آن چیزهایی که در بندت کشیده است را رها میکردی

غرورت را . . . قلبت را . . . حرفت را

اگر میدانستی که چقدر دوستت دارم

دوستم می داشتی

همچون عاشق که عشق را دوست می دارد .

کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم

و مرا از عذاب هزار ساله رها می کردی

کاش می دانستی . . .

کاش میدانستی چیست ، آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست !!!

پ . ن ۱ : کامپیوترم هنوز قاطیه

پ . ن ۲ : یه پیشنهاد و اونم اینه که از رفقا هرکی خردادیه تو نظرات بگه

پ . ن ۲ : دلم برای وبلاگ همتون تنگ شده ( هم خودتون ، هم وبلاگتون  )

پ . ن ۳ : تولد نیما حقیقت جو که گذشت . ولی بازم تولد همه ی دوستای وبلاگی و غیر وبلاگی خردادی مثل سکوت شبانه ، نارایانا ، آرمان حکیمی و ... رو صمیمانه تبریک میگم !

پ . ن ۴ : اگه ممکنه دعام کنین تا هم امتاحانامو خوب بدم ( آخه حجمش این ترم سنگینه ) و هم قلبم رو پاک کنم .

  RSS