وبلاگ شخصی هبوط

خانه | آرشیو | پست الکترونیک

چندتا نکته !

سلام نام خداست . چه خوبه که انسان در همه خدا رو ببینه . پس :

سلام

۱ . من از سفر برگشتم

گفتم قبل از امتاحانا یه مسافرت برم

جاتون خالی ، رفتم شمال

ولی دریا و جنگل نرفتم

با این همه خوش گذشت .

۲ . کامپیوترم هم قاط زده

درست که بشه زود به زود آپ میکنم

و به همه ی دوستای وبلاگیم هم سر میزنم

۳ . تولد همه ی دوستای وبلاگی و غیر وبلاگیم هم که خرداد هست رو پیشاپیش تبریک میگم

مخصوصا نیما حقیقت جو و آرمان حکیمی و ....

۴ . اگه ممکنه برام دعا کنین که هم امتاخانامو خوب بدم و هم بتونم با قلب پاک برم یه سفر

|+| نوشته شده توسط امیر ِتنها در دوشنبه سی و یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 10:53 |

نشانی

تقدیم به حسین عزیز

" خانه ی دوست کجاست ؟ " در فلق بود که پرسید سوار .

آسمان مکثی کرد .

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

" نرسیده به درخت ،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ، سر بدر می آرد ،

پس به سمت گل تنهایی می پیچی

دو قدم مانده به گل پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ، خش خشی می شنوی :

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ، جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست ."

برگرفته از هشت کتاب سهراب سپهری

کتاب هفتم ـ حجم سبز

پ . ن ۱ : از اینکه به وبلاگ خودتون ، زود به زود سر می زنین ممنونم .

پ . ن ۲ : دارم می رم سفر ، به زودی بر میگردم .

پ . ن ۳ : به دعای خیرتون خیلی نیاز دارم .

|+| نوشته شده توسط امیر ِتنها در دوشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1386 و ساعت 18:58 |

باغ دل

خاکی که در باغ قلبت نهفته ست ،

قادره تا دانه هایی که در اون می کاری رو پرورش بده .

پس مراقب باش که در این خاک ،

تنها دانه های اعتماد رو بکاری

و بذر عشق و محبت رو پرورش بدی ! !

اگر می خواهید رشد روابط را شاهد باشید ، بایستی آنها را زنده نگه دارید . ( ویسکاس )

|+| نوشته شده توسط امیر ِتنها در جمعه بیست و یکم اردیبهشت 1386 و ساعت 9:33 |

فکر کن

به اطرافت خوب نگاه کن

به اتفاقاتی که دور و برت می افتند ،

به زندگی هایی که پیش چشمانت جریان دارند ،

چشمانت را باز کن و خوب ببین ،

فکر کن ؛

به چیز هایی که می بینی ،

حرفهایی که می شنوی ،

به اجتماعی که در آن زندگی میکنی ،

به خانواده ات .

فکر کن ؛

به خودت ،

به سرعتِ زندگی ،

به توقفِ حرکت ،

فکر کن ؛

به اینکه ممکن است در اجتماع حل شوی . . .

به اینکه چقدر به آرزوهایت ایمان داری؟!

و اجازه بده

" احساست ، هوایی بخورد "

فکر کن ؛

به زندگی هایی که به پایان رسیده اند ،

به کسانی که بعد از مرگشان زنده اند و بیش از زنده ها به تو درس میدهند .

آری بگذار

" احساست ، هوایی بخورد " .

حتی به همین جمله هم فکر کن ؛

آیا ممکن است بی آنکه فکرت در گیر چیزی باشد ،

" احساست هوایی بخورد " ؟

و حتی به حرفهای من فکر کن ؛

به اینکه چرا من ، باید به تو بگویم به چه فکر کنی ؟!

دست کم برای شادمان بودنت کمی فکر کن!

برگرفته از وبلاگ دوست خوبم این تویی نه من

پ . ن ۱ : از این نوشته خیلی خوشم اومد ، خواستم تا شما هم بخونیدش ، امیدوارم شما هم خوشتون بیاد .

پ . ن ۲ : این نوشته رو هم به دوست خوبم حسین و همه ی دوستای وبلاگیم تقدیم می کنم .

پ . ن ۳ : یه خبر خوب هم دارم ، ولی الان بهتون نمی گم .

|+| نوشته شده توسط امیر ِتنها در دوشنبه هفدهم اردیبهشت 1386 و ساعت 11:16 |

صبر

امروز یک روز از سرمایه ی عمر من صرف شد ، با این سرمایه برای خودم چه خریدم ؟

اگر از پایان گرفتن غم هایت نا امید شده ای ،

به خاطر بیاور :

زیباترین صبحی که تا به حال تجربه کردی ،

مدیون صبرت در برابر سیاهترین شبی هستی

که هیچ دلیلی برای تمام شدنش نمی دید ! !

پ . ن ۱ : از اینکه دوستای خوبی مثل آبجی ، مثل حسین اس ام اس ، مثل علی میر مهر ، سیامک عمو یادگار و مثل زارع ـ که حقیقتا با حرفاشون تو بهتر شدن حالم موثر بودن ـ خدا رو شکر میکنم و امیدوارم منم دوست خوبی براشون باشم .

پ . ن ۲ : از همه ی عزیزایی هم که برام دعا کردن ، ممنونم و امیدوارم هر روزشون ، سرشار از موفقیت باشه . آمین

|+| نوشته شده توسط امیر ِتنها در چهارشنبه دوازدهم اردیبهشت 1386 و ساعت 1:28 |